Galicia Máxica

Na parroquia de Santa Mariña de Covelo, entre Mangón e Pazos, existía un antigo camiño que unía estas localidades e que logo se dirixía á igrexa parroquial e cemiterio de Santa Mariña. Entre estes dous lugares había que vadear un pequeno río chamado Regueiro de Ponte Piñeiro e que en época de crecidas facíase moi complicado o seu paso.  Por iso construíuse probablemente no século  XVIII unha ponte de pedra dun só arco que o atravesa e que hoxe aínda se conserva, aínda que na actualidade limítase a un uso veciñal xa que ata el só poderemos chegar por antigos camiños que aínda conservan parte da súa calzada de pedra. Xunto á ponte, que practicamente fai de fronteira entre as parroquias de Santiago e Santa Mariña de Covelo, existen dous antigos muíños de auga en ruínas. Non debemos confundir esta ponte do Regueiro de Pontee Piñeiro cos existentes na parroquia de Piñeiro en Covelo, onde aínda poderemos ver tamén algún centenario. Para chegar a...

No concello de Oia, na parroquia de Burgueira existe un fermoso recuncho da Serra da Groba formado polo río Tamuxe . Trátase da área coñecida como O Pozo de Arco e que está formada por un carreiro con pasarelas de madeira e unha ponte, varios muíños e unha magnífica fervenza , ademais das pozas formadas neste estreito e rochoso tramo de río. Outro lugar que sería unha marabilla se conservase algo do seu bosque autóctono. O río Tamuxe O río Tamuxe , ás veces denominado tamén como Carballas nace en Oia e fórmase recibindo a auga de varios pequenos regatos como o de Vilachán ou o de Margaridas que nacen entre A Serra da Groba e as estribacións ao norte da Serra do Argalo . Logo discorre encaixado por este municipio formando paraxes fabulosas como as Pozas de Loureza . Despois atravesa as parroquias do Rosal de Santa Mariña do Rosal e San Miguel de Tabagón onde desemboca no río Miño. As pasarelas e a ponte do Pozo do Arco No ano 2012 a c . m .v....

Falar de muíños fariñeiros é falar dunha das construcións populares máis emblemáticas de Galicia xa que o seu uso foi clave para o desenvolvemento da economía de subsistencia no rural desde hai moitos séculos. Ademais de moer cereais, os muíños desenvolveron unha cultura popular ao redor deles enriquecendo o noso folclore enormemente. Eran lugares de reunión de interminables xornadas e esperas, lugares de acubillo e refuxio, lugares de duro traballo, agocho para amores secretos... Non en balde o muíño era considerado unha peza crave e por iso respectado por todos os membros dunha comunidade. O muíño emprégase desde hai séculos, tanto que a súa orixe pérdese na historia da humanidade e o uso das ferramentas. En Galicia temos as primeiras manifestacións no neolítico en forma de muíños naviculares fixos e portátiles, para despois chegar o muíño circular de dúas pezas que tamén era movido a man. Este último foi o xerme dos muíños fariñeiros de auga, pois o seu funcionamento era o mes...